Czyli jak zrozumieć, wspierać i regulować układ dotykowy dziecka z zaburzeniami integracji sensorycznej.
Zmysł dotyku to pierwszy system sensoryczny, który rozwija się u dziecka – już w życiu płodowym. To dzięki niemu niemowlę poznaje granice swojego ciała, buduje poczucie bezpieczeństwa i zaczyna rozumieć świat. W integracji sensorycznej system dotykowy odgrywa kluczową rolę w regulacji emocji, napięcia mięśniowego, koncentracji i relacji społecznych.
Dla wielu dzieci z zaburzeniami SI dotyk nie jest neutralnym doświadczeniem – może być zbyt intensywny, zbyt słaby lub chaotycznie przetwarzany przez układ nerwowy.
Skóra to największy narząd naszego ciała. Zawiera miliony receptorów czuciowych, które odbierają bodźce takie jak: lekki dotyk, ucisk, wibracja, temperatura, ból.
Receptory dotykowe – jak to działa?
W skórze znajdują się m.in.:
Ciałka Meissnera – reagują na lekki dotyk
Ciałka Paciniego – odbierają wibrację i głęboki ucisk
Komórki Merkla – odpowiadają za precyzyjne czucie i różnicowanie faktur
Zakończenia wolne – reagują na ból i temperaturę
Informacje z receptorów biegną przez nerwy obwodowe do rdzenia kręgowego, następnie do wzgórza, a stamtąd do kory somatosensorycznej w płacie ciemieniowym mózgu. Tam następuje interpretacja bodźca.
Dotyk ma także silne połączenie z:
-układem limbicznym (emocje),
-ciałem migdałowatym (reakcje lękowe),
-pniem mózgu (regulacja napięcia i czuwania),
-nerwem błędnym (układ przywspółczulny – regulacja, wyciszenie).
Dlatego dotyk to nie tylko czucie – to także regulacja emocjonalna i poczucie bezpieczeństwa.
Zaburzenia przetwarzania dotykowego mogą być nasilane przez:
-przewlekły stres,
-niedojrzałość układu nerwowego,
-napięcia mięśniowo-powięziowe,
-trudności jelitowe (oś jelita–mózg),
-brak regulujących doświadczeń ruchowych.
Dlatego wsparcie nie polega tylko na „stymulacji”, ale na budowaniu bezpieczeństwa i regulacji.
Kiedy szukać wsparcia specjalisty?
Jeśli dziecko:
-reaguje silnym lękiem na codzienne czynności pielęgnacyjne,
-ma trudności z jedzeniem (konsystencje),
-unika kontaktu fizycznego lub preferuje mocny kontakt
-często wpada w wybuchy z pozornie błahego powodu,
-ma trudności z koncentracją i koordynacją,
Podsumowując zmysł dotyku to fundament rozwoju dziecka. To nie tylko czucie skóry, ale system regulacyjny wpływający na emocje, napięcie mięśniowe, relacje i poczucie bezpieczeństwa.
autor: Agata Sponda, pedagog specjalny, terapeuta SI.
Dodaj komentarz
Komentarze